Fairies and tails · The Journey

Ιππότες με αργυρή πανοπλία


Γεια σας!!!

Αποφάσισα να ανεβάσω μία νέα σειρά μικρών ιστοριών στη μητρική μου γλώσσα. Ελπίζω να σας αρέσει! Μπορείτε να αφήσετε όσα σχόλια θέλετε και να το μοιραστείτε online (αναφέροντας με ως δημιουργό).

Ιππότες και πρίγκιπες και βασιλιάδες σε πεδίο μάχης, σπαθιά και βέλη και ασπίδες, πεζικό και ιππικό, φωτιά και αίμα… Όλα αντικατοπτρίζονται στις αργυρές πανοπλίες, όλο το πυρ και μανία του ανθρώπινου νου και πρωτόγονου ενστίκτου πάνω εκεί στο καθρέφτισμα της πανοπλίας ενός πεσμένου ιππότη, μπροστά σε όλους, να δουν το μεγαλείο (ή κατάντια) τους…

Το νου της κοπέλας μπροστά στο καθρέφτη γυροφέρνει αυτή η αργυρή πανοπλία, αυτός ο ανώνυμος νεκρός ιππότης, το αίμα που τρέχει από το στόμα, τα παγωμένα μάτια. Έχει και ο ιππότης μάτια καστανά, ίδια με τα δικά της. Ίσως έτσι ήταν κι αυτή σε μια προηγούμενη ζωή, ίσως και αυτή κάποτε φορούσε βαριά αργυρή πανοπλία.

Πλέον φορά άλλου είδους προστασία, όχι μεταλλική, μάταια να προστατεύει από βέλη και σπαθιά, αλλά καινούργια, φτιαγμένη από χημικά και χρώματα, από αρώματα και υφάσματα, προστασία από την κρίση των άλλων και από του ίδιου της του εαυτού.

Στέκεται μπροστά σε αυτό το γιγάντιο καθρέφτη και βλέπει τον εαυτό της, τις κινήσεις των χεριών της, το βαμβάκι να αφαιρεί το κραγιόν και τις σκιές, το δέρμα της να ελευθερώνεται από το κλοιό του «φαίνεσθαι», να παραδίδεται στην απλή εικόνα του «είναι».

Μα, δεν είναι τόσο ματαιόδοξη αυτή η καινούργια της πανοπλία; Τόσο επιφανειακή και κενή; Πόση λίγη προστασία της προσφέρει, μα εκείνη επιμένει να τη βάζει και να τη βγάζει, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει. Πες μου, τι πείσμα είναι αυτό;!

Και τι αντίφαση ανάμεσα στις δυο πανοπλίες; Η μία βαριά και αληθινή, αβάσταχτη για τον άνθρωπο και ασύγκριτη με το κουράγιο του ιππότη, η άλλη ελαφριά και σχεδόν απαρατήρητη για τα απλά μάτια, τα μάτια αυτά των μικρών παιδιών και των μωρών που δεν θα σου πουν ποτέ «Τι όμορφη που είσαι!» όντως εξαιτίας της ομορφιάς, μα εξαιτίας της αγάπης που γενναιόδωρα τους δίνεις…

Από μωρό δεν φορά αυτή τη πανοπλία; Τη ροζ και γλυκιά, λες και θα μπορούσε το άψυχο ύφασμα να συμπυκνώσει σε μία εικόνα όλη τη γλύκια και αθωότητα και αγάπη που κρύβει το στήθος ενός μικρού παιδιού. Μα, είναι τόσο παρηγορητική η πανοπλία, τόσο ελαφριά πάνω στους ώμους και το πρόσωπο της, τόσο οικεία στην αντανάκλαση του καθρέφτη.

Κι όμως, εκείνη ξέρει ότι είναι προστασία από κίνδυνο εσωτερικό, από αυτές τις πλευρές του συνειδητού και υποσυνείδητού της που δεν είναι ούτε γλυκιές, ούτε αθώες, ούτε όμορφες, ούτε γεμάτες αγάπη… Είναι η πανοπλία που φορά κάθε πρωί στον εαυτό της για να θυμηθεί ότι είναι άνθρωπος, όχι απλά ψυχή χαμένη σε όνειρα της νύχτας, όχι απλά άγριο θεριό χαμένο σε τσιμεντένιες ζούγκλες… ότι είναι κοπέλα με σάρκα και οστά που στέκεται μπροστά σε καθρέφτη με γυαλί και πλαστικό.

Δεν είναι πολύ αβάσταχτο να είσαι κοπέλα; Κάποιες μέρες δεν αντέχεται. Κάποιες μέρες θες να είσαι μόνο άνθρωπος -όχι μάνα, όχι κόρη, όχι αδελφή, όχι φίλη- μόνο άνθρωπος με σάρκα και οστά, με πόδια να βυθίζονται στη μαλακή άμμο κάτω από τον ζεστό απογευματινό ήλιο, με τον αέρα να μπλέκει τα μαλλιά.

Αλλά όχι, εκείνη είναι κοπέλα, άρα και κόρη κάποιας μάνας και αδελφή και φίλη, και ίσως κάποτε μάνα ενός-δύο μικρών ψυχών που ακόμα είναι κρυμμένες πίσω από τα σύννεφα και περιμένουν να τους δοθεί πνοή πραγματική, πέρα από το αεράκι που της χαϊδεύει τα μάγουλα.

Ίσως, τελικά να μην είναι τόσο κακό να είσαι κοπέλα. Ίσως αξίζει αν σημαίνει ότι θα είναι εκείνη που θα δώσει κάποτε αυτή τη πνοή, ότι κάποιος θα τη κοιτάξει στα μάτια σαν μάνα, ή θα την αγκαλιάσει σαν φίλη, ή θα της χαϊδέψει τα μαλλιά σαν κόρη, ή θα της πει ότι αγαπά τη στοργή της, μία στοργή που μόνο μια κοπέλα θα μπορούσε να έχει.

Σάμπως και σε αυτόν τον ιππότη δεν θα χρειαζόταν λίγη στοργή; Σάμπως δεν θα τον βοηθούσε πιο πολύ το έλεος αυτό της γλύκας και του φιλιού της κοπέλας πριν ξεφυσήσει για τελευταία φορά; Η βαριά του πανοπλία τον πνιγεί παραπάνω, πιέζει το στήθος του, τα μάτια τα καστανά είναι γεμάτα πόνο και τρόμο… σε τι βοηθά αυτή η πανοπλία;

Όχι, όχι! Η κοπέλα προτιμά τη δικιά της, την καινούργια, αυτή που βάζει και βγάζει, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει. Εξάλλου, όλοι χρειάζονται μια προστασία από το κόσμο, από τη ζωή, από την καθημερινότητα, από την αντανάκλαση στο καθρέφτη…

Εκείνη διάλεξε τη δικιά της, και δεν θέλει να σου κρατά τη θέση μπροστά στο καθρέφτη πια.

Τώρα που σε βλέπεις στο γυαλί, ιππότη, ποια πανοπλία θα προτιμήσεις;

Artwork found in: https://gr.pinterest.com/pin/24277285478300375/

The story belongs to ME, Myrto Efstratiou, and is not to be shared without sharing its creator as well! CC 2022

Tell me what you think

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.